ओंजळीतील मायेची इथे 

कुणा किंमत कळत नाही,

तिचं ते ओंजळीतल देणं 

काही केल्या सरत नाही...

                                                                        

                                              शब्दवेडा मी

मांडिले मी घडीचे हे डाव सारे 

रक्ताळले काळजाचे घाव सारे 

माझेच हिताचे बाजूस माझ्या 

वेळेवरी करती घुमजाव सारे 

एकटाच म्हणावयास मी सदा 

तरी डोळ्यात दिसे गाव सारे

सरकल्या सावल्या आज पुढे 

झालो रंक मी अन ते राव सारे

रंगली मैफिल जखमांची अन 

माझे ते टाळून गेले नाव सारे 

म्हणती सारेच सोडून ती गेली 

उमटती तरी शब्दात ठाव सारे 

शब्दवेडा मी

किती म्हणून रे लिहावं 

किती म्हणून रे लिहावं 

माझ्या या मनातलं 

रात्रीला मांडत बसावं 

जसं चांदण उन्हातलं..

किती म्हणून रे लिहावं

मी दुखः हे प्रारब्धातलं 

जाणून कोण घेतो इथे 

दुखः माझ्या शब्दातलं 

किती म्हणून रे लिहावं 

कागदावरी फक्त साज 

भेटला न अजुनी सये 

त्या जखमेवरी इलाज 

किती म्हणून रे लिहावं 

लिहायचं म्हणून लिहायचं 

शब्दांच्या वर्तमानातून का 

माझ्या भूतकाळात पाहायचं 

किती म्हणून रे लिहावं 

आज गुदमरला श्वास

हात सुटला लेखणीचा 

अन डगमगला विश्वास 

शब्दवेडा मी

चल बस झालं आता 

चल बस झालं आता सये जगासोबत चालणं 

कुणी ऐकेल म्हणून सदा डोळ्यातून बोलणं...

चल बस झालं आता ते नियम जगाचे पाळणं 

कुणाची नजर लागली म्हणत स्वप्नांना जाळणं......

चल बस झालं आता जातीपातीत अडकून राहणं 

बंधनाच्या अमावसेच चांदण डोळाभरून पाहणं .........

चल बस झालं आता घाबरून दूर निघून जाणं 

युगल गीत ते आपलं नेहमी एकट्यात गाणं.........

चल बस झालं आता शब्दांचे खेळ करत बसणं 

"शब्दवेडा मी" म्हणत स्वतःच अस्तित्व पुसणं ..

शब्दवेडा मी